“Yola çıktığım hiç kimseyi satmadım.
Satanların da defterini kapattım.”
Hayat felsefem bu…
Sert ama istikrarlı bir karar…
Herkese de tavsiyem.
Bazı konularda çok “keskin” olduğumu söylüyorlar.
Haklı yanları da var.
Zararını gördüm mü bu keskinliğin?
Evet…
Ama katkılarını gördüm mü?
Ona da evet…
“Satmak” kelimesinden kastım da öyle uç şeyler değil…
Hayatın içerisindeki basit deneyimler bunlar…
Kendini koruma sanatı…
Keskinlik aslında anlayana duruş…
Kendinden taviz vermeden ilerlemek yorucu olduğu kadar gerekli bir eylem…
Zor olan her şey yorar…
He birde hayatta kimseye kin tutmadım.
Kinin kurbanı olup “kötülük” derdine düşmedim.
Ama yapılan haksızlıkları da unutmadım.
Kin nedir biliyor musunuz?
Kendine adaletsizlik yapıldığını düşündüğün an da, adalet yolculuğunda gerçekleştirdiğin haksızlıklardır.
Adalet ararken hakka girmendir.
Adalet ararken yaptığın bütün kötülükleri mubah saymandır.
Bana göre suçtur!
Bu yüzden “kin ve nefret insanın gözünü kör eder” derler belki de…
Farkında olmadan nice hakka girmemek için gözlerim kararmadı benim.
Karartmadım.
İzin vermedim.
Ama kendimi korudum.
Kendimi savundum.
Gözleri kör olanların yapacağı nice kötülüğü engellemek için gardımı aldım.
He, hatasını görene hoşgörülü davranırım, hatam varsa özür dilemeyi de bilirim elbet...
Özür dilemek benim için zor bir eylem değildir.
Ama özür dilemekten korkanlardan ben de korkarım kardeş!
Bu tarz kişiler gözleri kör olacak kadar kine meyilli…
Egosuna yenik düşecek kadar da tehlikelidir.
Bu tarz insanlarla hayatım boyunca savaştım.
Savaşacağım da…
“Yola çıktığım hiç kimseyi satmadım. Satanların da defterini kapattım” derken de kastım tam olarak bundandır.
Hayat mücadelemde bana zarar verenlere çanak tutanların hayat defterimde yeri yok.