Ortak noktamız acı… Belki de bu yüzden birbirimizi hiç tanımasak bile anlayabiliyoruz acı çekerken. Aynı yerden kırılmış insanların bakışları benzer olur derler ya, işte tam da öyle. Acılar buluşturuyor bizi, acılar yaklaştırıyor birbirimize içimiz cayır cayır yanarken.
Kiminin içi sessizce kanar, kimisi kahkahaların arkasına saklar yarasını. Mutluymuş gibi görünür, kimse acısını anlamasın, gözyaşını görmesin ister. Anlaşılırsa güçsüz ve korunmasız olacağından korkar. Acizlik sanar bunu. Oysa değişmeyen bir şey vardır. Acılar paylaştıkça azalır. Zaten hepimiz bir yerden eksiğizdir.
Acı, garip bir öğretmen gibidir sanki. İstemeden girer hayatımıza ama en çok o büyütür insanı. En çok o olgunlaştırır, en çok o derinleştirir kalbi. Belki de bu yüzden en güzel cümleler biraz kırık çıkar ağızdan. En gerçek sarılmalar yaralı kalplerden doğar. Ve bazen hiç tanımadığın biriyle aynı acıyı paylaşmak, en büyük yakınlıktır, yılların dostluğuna taş çıkarır gücü. Çünkü bazı bağlar kanla değil, acıyla kurulur.