Aslını göstermeyecek kadar iyi rol yapan insanlar… Mesleği ne olursa olsun, sahnenin ışıkları onların üzerinde yanar; çünkü en profesyonel oyunculuk, gerçeği saklama sanatıdır. Günümüz dünyasında maskeler, sadece tiyatrolarda değil, hayatın tam ortasında satılıyor sanki. Üstelik talep de hiç azalmıyor.
Ne güzel söylemiş Şems-i Tebrizi: “Herkese iyi insan deyip açarsan gönül pencereni, kimi camını indirir, kimi çerçeveni.” Bu söz, çağları aşarak bugünümüzü anlatıyor aslında. Çünkü insanlar, bazen en çok güvendiklerinin darbeleriyle sendeleyip güven kelimesinin ağırlığını yeniden ölçüyor.
Hayat bize defalarca gösterdi ki, rol yapan insanı mesleğinden tanıyamazsın. Kimi kalabalıklarda gülerken sahte bir tebessümün ardına gizlenir, kimi dostluk adı altında kalbinde hesap taşır. Kimileri, iyiliği fırsat; samimiyeti zaaf sanır. Onlar için insanlık kostüm, vicdan ise bir dekor parçasıdır.
Ama yine de iyi insanlar, gönül pencerelerini kapatmayı bilmez. Çünkü iyilik, çekilen acılara rağmen vazgeçilmeyen bir duruştur. İnsan, kırıldıkça kabuğuna çekilir belki ama yine de merhameti elinden bırakmak istemez. Zira kötüye dönüşmek, kötüyü yenmek değildir.
Evet gönül penceresi herkes için açılmamalı. Çünkü kimi sadece camı kırıp geçer, kimi çerçeveyi söker alır; ardında iz değil, enkaz bırakır. Yine de unutmayalım; her rol yapanın maskesi bir gün düşer, ama iyi insanın duruşu hiç düşmez, değismez. Hayatın sahnesinde en büyük başarı; rol yapmadan, olduğun gibi kalabilmektir. Öyle kalabilenlere ne mutlu...