Bir kaç gün önce 6 Şubat'tı. 2023 de olan asrın felaketinin yıldönümü. 3 yıl geçti üzerinden ama acılarımız hala taze, 6 Şubat en soğuk, en kara, en uzun gece... Takvim yapraklarında bir tarih değil artık 6 Şubat; kalbimize kazınmış bir acının adı. O gece sadece binalar yıkılmadı. Hayaller, umutlar, yarım kalan cümleler de enkaz altında kaldı. O kara gece, binlerce canımızı toprağa emanet ettik. Her biri bir evin ışığı, bir annenin duası, bir çocuğun gülüşüydü. Sessizliğin en ağır halini öğrendik o gün; yokluğun ne demek olduğunu derinden hissettik hepimiz. Ama o karanlığın içinde bir şey daha vardı; birlik... Omuz omuza veren insanlar, hiç tanımadığı birinin elini tutanlar, umut olmak için koşanlar… Acımız ortak, dualarımız birdi.
Her 6 Şubat geldiğinde kalbimiz sızlıyor. Ürperiyoruz, geriliyoruz, o gece uyuyamıyoruz. Kimimiz ana babasını, kimi evladını, kimi evcil hayvanını, kimi eşini kimi sevdiğini kaybetti o gün. Türkiye büyük bir yasa boğuldu. 3 yıl geçti ama hiç birimiz uutmadık, unutmayacağız, unutturmayacağız da!.. Çünkü hatırlamak; kaybettiklerimize vefa, kalanlara ise sorumluluğumuz bizim.
11 ilimizi etkileyen 6 Şubat depreminde yitirdiğimiz tüm canlarımızı rahmetle anıyor, geride gözü yaşlar, ciğeri dağlı kalan yakınlarına sabırlar diliyorum. Mekânları cennet olsun. Rabbim bir daha böyle acılar yaşatmasın.