Kahramanmaraş’ın merkez üstü olduğu ve 10 ili etkileyen depremin ölçeği de yavaş yavaş ortaya çıkıyor.
Acılar ev ev büyüyor.
Acılarla aynı oranda öfke de artıyor.
Şimdi zamanı değil diye ertelediklerimizi de unuttuk değiliz.
Sorumlulardan elbet hesap soracağız…
Unutturulmaya çalışılanları hatırlatacağız.
Yıllarca yaptıkları yollarla, hastanelerle, hava limanlarıyla, yüksek katlı binalarıyla övünen AKP’nin övündüğü her ne varsa 7.7 şiddetindeki depremle sarsıldı ve enkaz altında kaldı.
Denetimsiz yapılan binalar, kaçak katlar, kaçak yapılara verilen ruhsatlar yüzünden yıkıldı bu evler ve binlerce insan enkaz altında kalarak can verdi.
Ancak milyonlarca insan da o enkazı gördü, tanıklık etti, en yakını kaybetti, milyonlarca insan da yaşamıyor, nefes almıyor, gözyaşları dahi akmıyor!
Çünkü “asrın felaketi” olarak adlandırılan bu olay insanlık katliamıdır.
İhmallerin bedelini binlerce insan ölerek, milyonlarca insan da acıyla, gözyaşıyla ödemiştir.
Sorumsuzluğun, vicdansızlığın bedelini 5 yaşındaki çocuklar, 20 günlük bebekler, enkazın altında yavrusunu kaybeden analar, babalar ödemiştir!
Acı öylesine işledi ki bedenlere yaşarken ölümün ne demek olduğuna şahitlik ettik.
Diyoruz ya bu cümleleri yazarken zaman sanki o an da durdu, acı artık sabitleşti, gözyaşlarımız dahi akmıyor.
Öte yandan olası bir afet durumunda halka hizmet için var olan Kızılay’ın tedbirsizliğini de hep birlikte izledik.
Afetin olduğu andan itibaren ilk çadırları Kızılay’ın götürmesini ve bölgeye birer birer yerleştirmesini beklerken Kızılay’ın vatandaştan yardım istediğine ve bunu da bir lütuf gibi sunuşuna tanık olduk.
Eskişehir başta olmak üzere hiçbir ilde önlemin alınmadığını, kan bağışı için sıraya giren vatandaşların vicdanını, yardımseverliğini dahi kendilerine bağlayan bir tablo ile karşı karşıya kaldık.
Afet bölgesine gönderilecek ne bir çadırın ne de bir ünite kanın stokta olmadığına hep birlikte tanıklık ettik.
Ne yazık ki ortaya çıkan bu tablo ülkede bir gerçekliği daha gözler önüne sermiştir.
Güneydoğu’daki yarayı CHP’li belediyeler, AHBAP başta olmak üzere yardım sever sivil toplum kuruluşları, halk sarmıştır, sarmaya da devam ediyor.
Unutmayız kardeşlerim…
Binlerce canın görüntüleri de, konuşmaları da, yakarışları da, ağlayışları da, ağıtları da, isyanları da…
Kalbimizin orta yerinde…
Hele ki o babanın elini…
O evladın “Üşüyorum baba” deyişini…
Unutursak vicdanımız kurusun!
Unutturursak vicdanımız kurusun!