‘Deprem’ acı yüzünü bir kez daha gösterdi.
Bu kez yer Elâzığ…
Manisa’yı söylemiyorum.
Enkaz altında kalınca bedenler ‘gerçekliğini’ fark ediyor insan…
Zorluğunu anlatmaya zaten gerek yok…
Bunun için sözcükler lazım değil…
Bir ananın feryadını, bir çocuğun yüzündeki çaresizliği, dışarda bekleyen yakınlarının çığlıklarını duyunca…
Suskunlaşıyor insan…
çoğu depremzedenin ismini bilmiyorum.
Ayşe, Fatma, Hasan…
Her neyse!
Adları önemli…
Kocaeli, Van, Elazığ…
Nerede olduğu da önemli değil!
Bildiğim tek şey!
Acının ve gözyaşının aynı olduğu!
çığlıkların aynı yürekten çıktığı!
KIZILAY…
Depremin olduğu an ‘Kızılay’ devreye girdi.
10 lira para toplamaya başladı…
Hatta sms bile attı.
‘Haydi Türkiye! İyilik #sensiz olmaz!”
Mesajı okuduğum an şöyle dedim: ‘Yardım kampanyası mı yürütüyorlar, reklam kampanyası mı?”
Samimiyetinize zerre inancım yok!
