Millî Eğitim Bakanlığının 2025 yılında açıkladığı verilere göre 3 bin 348 merkezde 605 bin 818 bireyin kayıtlı olduğunu ve 58 bin 594 personelin görev yaptığını belirten Arslan, sorunun ailelerle birlikte milyonlarca yurttaşı ilgilendirdiğine dikkat çekti.
Arslan, “Bu mesele yalnızca kurumların ekonomik sorunlarından ibaret değil. Özel gereksinimli bireylerin ihtiyaç duydukları eğitime yeterli süreyle, nitelikli personelden, ulaşım güçlüğü yaşamadan ve kesintisiz erişebilmesi meselesidir. Devletin bu hizmeti özel kuruluşlar aracılığıyla sunması, finansman ve denetim sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.” dedi.
“Destek artışları enflasyonun gerisinde kaldı”
Hazine ve Maliye Bakanlığının önceki soru önergelerine verdiği cevapları hatırlatan Arslan, destek eğitim ücretlerinin 2025 yılında yüzde 30, 2026 yılında ise yüzde 27 artırıldığını belirtti.
“2024 yıl sonu enflasyonu yüzde 44,38, 2025 yıl sonu enflasyonu ise yüzde 30,89 olarak açıklandı. Destek artışları her iki yılda da önceki yıl sonu enflasyonunun altında kaldı. Personel, kira, enerji ve ulaşım giderleri artarken kamu desteklerinin gerçek hizmet maliyetlerini karşılayıp karşılamadığı açıklanmalıdır.”
Arslan, Millî Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’e yönelttiği sorularda eğitim saatlerinin yeterliliğini, ücretsiz servis hizmetlerini, RAM ve ÇÖZGER süreçlerini, kurumların sürdürülebilirliğini ve çalışanların ücret, iş güvencesi ile özlük haklarını gündeme getirdi.
Hazine ve Maliye Bakanı Mehmet Şimşek’e ise desteklerin gerçek maliyetlere göre belirlenmesini, devletin aynı hizmeti doğrudan sunmasının maliyetini ve 2027 bütçesinde ayrılacak kaynakları sordu. Özel Özel Eğitim Konfederasyonunun 2027 yılı için bireysel eğitimde seans başına 1.900 TL, grup eğitiminde 1.100 TL destek taleplerinin değerlendirilmesini istedi.
“Eğitim hakkı, çalışanların hakları ve kurumların geleceği birbirinden ayrılamaz”
Sorunların bütün yönleriyle araştırılması için Meclis araştırması açılmasını da isteyen Arslan, şunları söyledi:
“Kurumların ayakta kalması, eğitim emekçilerinin haklarının korunması ve özel gereksinimli bireylerin nitelikli eğitime erişmesi birbirinden bağımsız değildir. Birindeki sorun diğerlerini doğrudan etkiler.
Özel gereksinimli bireylerin eğitimine ayrılan kaynak, bütçeye yük değil; eşitliğe, insan onuruna ve geleceğimize yapılan yatırımdır. Devletin anayasal sorumluluğu tasarruf hesabına indirgenemez.
Bu sorunların çözümünün ve TBMM’ye sunduğumuz önergelerin takipçisi olacağız.”
