Geçenlerde Stephen Glenn'den ünlü bir araştırmacı bilim adamı hakkında bir öykü dinledim. Bu bilim adamının tıp konusunrda yeni ve çok önemli buluşları olmuştu. Bir gazete muhabiri röportaj yaparken kendisine, ortalam bir insandan nasıl olup da daha farklı ve yaratıcı bir insan olduğunu, kendisini diğerlerinden ayıran özelliğin ne olduğunu sormuş.
Bilim adamı bu soruyu "İkiyaşıdayken annesiyle yaşadığı bir deneyim nedeniyle" diye yanıtlamış. Bilim adamı buzdolabından süt şişesini çıkartmaya çalışırken, şiye elinden kayıp yere düşmüş ve ortalık süt gölüne dönmüş.
Annesi mutfağa geldiğinde ona bağırmak, söylenmek ya da cezalandırmak yerine "Robert, ne kadar güzel bir hata yaptın! Daha önce bu kadar büyük bir süt gölü görmemiştim. Evet, olan olmuş artık. Şimdi birlikte burayı temizlemeden önce biraz yerdeki sütle oynamak ister misin?" demiş.
O da yere dökülen sütle oynamış. Birkaç dakika sonra annesi "Robert, böyle bir şey yaptığında bunu senin temizlemen ve herşeyi eski haline getirmen gerektiğini biliyor musun? Bunu nasıl yapmak istersin. Bir sünger mi kullanalım yoksa bir havlu yada bir bez mi? Hangisini istersin?" demiş. Robert süngeri seçmiş ve birlikte yere dökülen sütü temizlemişler.
Daha sonra annesi "Biliyor musun, burada yaşadığımız olay, senin iki minik elinde bir süt şişesini taşıyamadığın kötü bir deneyimdi. Şimdi arka bahçeye çıkalım ve şişeyi suyla doldurup senin dolu bir şişeyi düşürmeden taşımanı sağlayalım!" demiş. Küçük çocuk şişeyi boğazından iki eliyle tutarsa, düşürmeden taşıyabileceğini öğrenmiş.
Bu ünlü bilim adamı bu deneyimden sonra bir hata yaptğı zaman bundan korkmaması gerektiğini öğrenmiş. Yapılan hataların yeni birşeyler öğrenmek için çok güzel fırsatlar olduğunu anlamış.
***
İşte, bilimsel araştırmalardaki deneyler de bu temele dayanır. Bir deney başarısız olsa bile, o deneyden çok değerli bilgiler elde edilir.
Bütün anne ve babalar çocuklarına annesinin Robert'a davrandığı gibi davransalar çok daha iyi olmaz mı?