“Yan baktın.”

Son zamanlarda bir cümle bu kadar ağır olmamıştı.

Ne hakaret var içinde,

ne tehdit, ne de açıklama.

Sadece bir bakış.

Ama artık yetiyor.

Türkiye’de son dönemde yaşanan “yan baktı” cinayetleri, bakışla ilgili değil.

Birikenle ilgili.

Taşanla ilgili.

Ve en çok da tahammülsüzlükle.

Yan bakmak, aslında çoğu zaman fark edilmeden olur.

Ama yan bakıldığını düşünen göz, kendi içindeki fırtınayı karşısındakine yükler.

Bakış bahanedir.

Öfke hazırdır.

Eskiden “sudan sebepler” derdik.

Önemsiz, büyütülmemesi gereken şeyler için.

Şimdi “yan baktın” diyoruz ve bu cümle bir hayatın son cümlesi olabiliyor.

Demek ki mesele bakış değil.

Mesele, bakışı kaldıramayan bir ruh hâli.

Birbirimizin yüzüne bakamadığımız, bakışı tehdit sandığımız, en küçük teması bile meydan okuma saydığımız bir zamandayız.

Çünkü çok yorulduk.

Çünkü çok bastırdık.

Çünkü kimse kimseyi gerçekten duymuyor.

Güçsüzlük bazen sessizdir.

Bazen de bir bakışı gerekçe yapacak kadar gürültülü.

“Yan baktın” demek,

“ben kendimle baş edemiyorum” demenin başka bir yoluna dönüştü.

Ve bu çok tehlikeli.

Bugün sokakta göz göze gelmemek için başımızı çeviriyoruz.

Oysa bir toplum, birbirinin yüzüne bakamaz hâle geldiğinde sadece iletişimini değil,vicdanını da kaybeder.

Yan bakmak suç değil.

Ama bakışı suç sayan bu hâl, hepimiz için ciddi bir alarm.

Çünkü mesele bakış değil.

Mesele, bakışa yüklenen öfke