Kaybettim.
Saf bir duygu bu.
Amacı olmayan bir şey gibi düşünme.
Amaçsızlığın bile amacı vardır.
Kendi doğrularım vardı. Çizgilerim...
Bundan kopmamak için direndim hep. 
İnsan direnirken kaybediyormuş bazen... 
Kaybettim.
Kaybetmişliğim yenilgiden değil, yorgunluktan...
Amaçsız bir yorgunluk bu.
Sonu olmayan bir savaşın içinde debelemek...
En çok kendime yenildim.
Kendime direnirken kendimle savaştım.
Ve kaybettim.
Kaybetmek iyi geliyor bazen.
Duruluyorsun.
Dinginleşiyorsun.
O kadar huzurluyum ki. Kaybetmenin zaferi var üzerimde.

Şair olmakla yazar olmak arasında...

Bu ara ilham perim geliyor.
Duygusallığı sevmem aslında...
En azından göstermeyi...
Ama şairlik böyle bir şey herhalde.
Dürtüyor insanı...
Yaz diyor.
Geçiştiriyorum.
İnadına dökülüyor sözcükler...
Şair olmakla yazar olmak arasında ince bir çizgideyim sanırım.
Hangisi kazanacak bakalım?
Hangisi galip gelecek?
Bir tane denedim.
Bence “Şair Özge” sevilmez.
Yazarlığa devam edeyim.