Her gün bir cinayet…
Sokak ortasında…
Apartman girişinde…
Dört duvar arasında…
Hunharca katlediliyor kadınlar...
Yerler kan revan…
Çığlıklar duyulmuyor.
Hep diyoruz, sürekli diyoruz, bağırarak diyoruz, yeter artık diyoruz…
Dinmiyor öfke…
Duyulmuyor sesimiz…
Azınlıkta kalıyoruz…
Yok oluyoruz.
Son olarak Tuğçe Can’ı kaybettik…
Canımızdan can gitti…
Annenin feryadı hala kulaklarımızda…
Kadınlar birer birer ölüyor…
Göz göre göre ölüyor.
Sokak ortasında…
Apartman girişinde…
Dört duvar arasında…
Erkekler tarafından katlediliyor.
Bitmeyen gerekçelerle katlediliyor.
Acımasızca katlediliyor.
Göz göre göre katlediliyor.
Soruyorum.
Tuğçe’yi duyan var mı?
Ayşenur’u duyan var mı?
Nice kadını duyan var mı?
Sesimizi duyan var mı?
