Bazı insanlar vardır; içlerindeki sıcaklık, fırtınalı bir deniz gibi görünmez ama derindir.
Gülümsemeleri her zaman hazırdır, sözleri yumuşaktır ve kalpleri herkese açıktır.
Ama kimse onlara sormaz:
“Hep iyi olmak, ruhunu taş gibi yapmaz mı?”
İyi olmak… ilk bakışta bir erdemdir. Ama dozu, kim belirler?
Bazı insanlar için iyilik, bir noktada kendinden vazgeçmeye dönüşür.
Herkesi anlamaya çalışırken, kendi sesini unutur, kendi sınırlarını silersin.
Susarsın, alttan alırsın, taşırırsın… Ama çoğu zaman kimse fark etmez.
Toplum iyi insanı sever, ama çoğu zaman sınar da.
“Nasıl olsa kırmaz.”
“Onu idare etmek kolay.”
Oysa gerçek iyilik, kendinden vazgeçmek değildir.
Gerçek iyilik, kendi sınırlarını koruyarak kalbini hâlâ açık tutabilmektir.
Ve en büyük dönüşüm belki de şudur:
Herkese iyi davranan biri olmaktan çıkıp,
doğru insanlara, doğru şekilde yaklaşan biri olmak.
Sessiz, ama net.
Sıcak, ama ölçülü.
Ve işte o an, insanlar seni sadece iyi biri olarak değil,
sınırlarını bilen ve kendine değer veren biri olarak görmeye başlar.
Çünkü iyilik sadece verenin yükünü taşımak değildir;
gerçek iyilik, kendi ateşini sönmeden, başkasına ışık tutabilmektir.
Ve bazen en güçlü sınırlar, en sessiz sessizliklerde saklıdır.
