9.09.2018 18:02:33 4052 Okunma

中RETMENE VER軱EN DE蠩R

                            
            辝hir Okullar, e餴tim-ö餽etin y齦 ba, e餴tim seminerine konuac olarak kat齦an e餴timci-yazar 輑yas KÜÇÜKCAN ’齨 “ Ça餯a e餴timde bir ömür” adl sunumu ile köy enstitülerindeki e餴timin öncesi ve sonras齳la ilgili konuas, ö餽etmenler taraf齨dan büyük ilgi görmesi,  program齨 sonunda, özel 㧐hir koleji kurucusu Say齨 Ufuk HOCAO蠰U  taraf齨dan  de餰rli e餴timci, Say齨  輑yas KÜÇÜKCAN’ a, plaket vererek te㧐kkür etmesi ö餽etmene verile de餰r aç齭齨da, örnek bir davrant齬.
           Seminere, konu olan ve 17 Nisan 1940 y齦齨da kurulan, Köy Enstitüleri, dünyaya örnek bir projeydi. Ne yaz齥 ki halen, önemi yeterince anlalamad. Oysa Köy Enstitüleri kapat齦masayd, bugün, Türkiye’de, her 㧐y çok farkl olurdu
            Köy Enstitüleri, program, çok yönlü e餴timi benimsemi⺶i. Genel kültür ve beceriler yan齨da, edebiyat, resim, müzik ve spor gibi etkinlikler, her ö餽encinin, do餫l hakk say齦齳ordu. Her sabah güne, jimnastik, ya da halk oyunlar ile baan齬d.
           E餴tim yam齨齨, tümüne sanat, hareket ve yarat齝齦齥 egemendi. Her ö餽encinin, bir müzik aleti (genellikle mandolin) çalmas zorunlu idi. Halk kültürünün, tüm malzemesi, tan齪 ieniyordu.
           Köy Enstitülerde, her hafta bir e餷enti düzenlenir, bu etkinli餰 yönetici ve ö餽etmenler de kat齦齬d. Bu e餷enti programlar, piyes, müzik, gösteri, halk oyunu, orta oyunu vb. etkinliklerden olu⺷rdu. Bu etkinlikleri, çevredeki köylüler ve ö餽enci velilerinden konuk olanlar da izlerlerdi.
            Köy Enstitülerinde, uygulanan e餴tim ve ö餽etim yöntemi, “ö餽enciyi merkeze” koymu ve onun etkin k齦齨mas齨, temel almt. Ekip çalmalar ve bireysel etkinlikler, ö餽enci ki㱮li餴nin geli⺶irilmesi aç齭齨dan, vazgeçilmez ko⺷ldu. UNESCO taraf齨dan, dünyaya, Türk e餴timi model örnek olarak gösterilmi⺶ir.
             Köy Enstitülerinden mezun olan Cumhuriyetin, eli öpülesi emekli ö餽etmenlerimiz, kimi hasta, kimide yapayaln齴. 輑erlemi yaar ile zoraki çe㱮tli ierde çalarak, ailesini geçindirebilme gayret ve çabas içindeler. Azda olsa, emekli maaar齨a katk yapabiliyor. Ama büyük ço饀nlu饀, hasta ve gücü yetmedi餴 için, emekli maayla geçinmek zorunda.
            Ayr齝a emekli ö餽etmenlerimizin, ne hastal齨dan, ne de ölümünden haberimiz olmaz.Oysa beraber çalt arkadaar齨a, son görevimizi yapmak isterler.. Y齦lard齬, her gelen Ö餽etmen Evi Müdüründen, Ayr齝a da kö㧐mizde, emekli ö餽etmenlerin ölümünde, bir telefon zinciri ç齥art齦mas齨 istedik.
          Söz verildi餴 ve düünelim dendi餴 halde, bugüne kadar, bu yönde tek ad齧 at齦mad. Oysa 21 辵bat 1993 tarihinde, yürürlü餰 konan, özellikle de sosyal konular kapsayan, Ö餽etmen Evleri "UYGULAMA YÖNERGES" ile getirilen hizmet modelinde, ö餽etmenler, "EMEKL Ö蠷ETMENLER" ve bakanl齥 mensuplar齨齨, "ÖLÜM","HASTALIK" ve emeklilik hallerinde, yap齦acak sosyal yard齧lar齨 ve kurulacak sosyal ili⺧ilerin, merkezi olacakt.
         Ölen personel ve emekli ö餽etmenin, ailesi ve yak齨lar ile birlikte cenazenin resmi ve dini töreni ve defnedilmesi, ö餽etmen evleri yönetimlerinin aktif kat齦齧 ve yard齧lar sa餷anacakt.
         Hepsi vaat ve sözde kald. Bir telefon zinciri bile esirgendi. O koca ç齨arlar, arkadaar齨齨, haberi olmadan, ebediyete sessizce göç ettiler. Bu Cumhuriyet Ç齨arlar齨a, "AHDE VEFASIZLIK" de餴l de nedir?
                  Oysa emekli ö餽etmenlerimiz, vatan齨 en ücra kö㧐lerinde, meslek onuru ve bilinci ile hizmet yapt齦ar.  Millet Mektepleri’nden, ç gibi ak齪 gelen, Cumhuriyet döneminin ‘eli öpülecek’ idealist ö餽etmenleriydi. Cumhuriyetin, o buram, buram kokan,  ideal duygular齨, içinde s齧s齝ak terennüm eden,  kar, tipi, çamur demeden okulunu, köylü vatanda ile birlikte yapan, okulunu tamir eden, yol yapan, köylümüzü, bilgisi ile 齥land齬an, onlard.
                 Be numara lamba 齨da, plan yapan, kitap okuyan, daha çok okumaya kendisini adayan, ö餽encilerini gelece餰 haz齬lamak için, çaba gösteren onlard. Belki de bugün, aram齴da yam齳or. Ama tek övüncümüz, onlar齨 bizlere b齬akt kal齝 izlerdir 
              Onlar, Cumhuriyetimizin, o co⺧ulu, o heyecanl “fikir tay齝齦ar olarak, bütün vatan sath齨da, “Atatürkçü düüncenin”  ve melesi ile bizlere bir 齥, bir yön oldular..  Köyden 㧐hre gelmek için, balç齥 çamurlara, bata ç齥a, ya da hasta çocu饀nuzu, muayene ettirmek için  “öküz arabas齨齨 “ a瘕r, a瘕r yol kat etmesine sabrettiler.
                   Bütün bu olumsuzluklara ra餸en,  çalma azimlerinden, iradelerinden, hiçbir 㧐y kaybetmediler. Bugün emekliler ama meslekten hiç kopmad齦ar.. Çünkü emeklilik ö餽etmenlerin, meslek hayat齨da bir halkad齬. Fakat kesinlikle de son halka de餴ldir. Emekli de olsalar da görevleri devam eder.   E餴timci-yazar Say齨 輑yas KÜÇÜKCAN, en güzel bir örnektir.
                Say齨 KÜÇÜKCAN ve 辝hir okullar yönetici ve ö餽etmenlerini kutluyoruz…