İnsan, bir insanı yalnızca canı sıkıldığında, yalnız kaldığında ya da konuşacak kimse bulamadığında mı arar? Peki, ihtiyaç duyduğu zaman hatırladığı, işi bittiğinde unuttuğu bir insanın kalbinde neler olup bittiğini hiç düşünür mü bu kişi?

Bazen bir telefon sesiyle sevinir insan. Bir mesajla yüzü güler, bir çift güzel sözle yeniden umutlanır. Çünkü bilir ki aranmak, hatırlanmak, merak edilmek insana kendini değerli hissettirir. Hele bir de o kişiye gönülden bağlanmışsa…

Ama ya o telefonlar yalnızca can sıkıntısını gidermek için çalıyorsa? Ya o mesajlar, karşı tarafın boşluğunu doldurmak için atılıyorsa? Ya bir insan, diğerinin hayatında yalnızca ihtiyaç duyulduğu anlarda varsa? İşte asıl kırgınlık burada başlıyor.

Bir insanın duygularını, yalnızca kendi yalnızlığını gidermek için kullanmak da bir çeşit bencillik değil midir? Birinin umutlarını canlı tutup sonra ortadan kaybolmak, onu bekleyişlere mahkûm etmek, kendisini değersiz hissetmesine neden olmak ne kadar vicdanidir acaba?

Oysa insan, hayatına aldığı kişiden çok şey beklemez. Biraz samimiyet, biraz vefa, biraz da içtenlik bekler. Arada bir hatırlanmak değil, gerçekten hatırlanıp, değer görmek ister. Sadece karşı tarafın canı sıkıldığında değil, kendi canı sıkkın olduğunda da aranmayı bekler. Çünkü dostluk da, sevgi de tek taraflı bir bekleyişten ibaret değildir. Karşılıklı ise güzeldir.

Peki, neden değişir insanlar? Bir zamanlar vazgeçilmez dediğimiz kişiler nasıl olur da gün gelir bir yabancıya dönüşür? Birlikte kurulan cümleler, verilen sözler, paylaşılan duygular nasıl bu kadar kolay unutulur? Dün “Ben hep yanındayım” diyen biri, bugün neden yoktur?

Belki zaman değiştirir insanı, belki şartlar, belki de gerçek yüzler zamanla ortaya çıkar, kimbilir... Bazen duygular azalır, bazen öncelikler değişir. Fakat hiçbir değişim, bir başkasının kalbini incitmeyi haklı çıkarmaz. İnsan artık eskisi gibi hissetmiyorsa bile bunu dürüstçe söyleyebilmeli; karşısındakini belirsizlik içinde bırakmamalıdır.

Çünkü insanı en çok gidişler değil, nedenini bilmediği uzaklaşmalar yaralar. Bir gün var olup, ertesi gün yok sayılmak, bir zamanlar değerli hissettiğin birinin gözünde sıradanlaşmak, insanın kendine, “Ben neyi yanlış yaptım?” demesine neden olur. Oysa bazen sorun sizde değildir. Siz aynı samimiyetle yaklaşırken karşınızdaki insanın duyguları değişmiştir. Siz verdiğiniz sözleri tutarken o, verdiği sözlerin ağırlığını unutmuştur. Siz bir ilişkiye anlam yüklerken, o belki de yalnızca kendi boşluğunu doldurmuştur.

Hayatın acı gerçeklerinden biri de budur işte, bitmez sandığınız şeyler de biter. Gitmez dedikleriniz gider. Yalnız bırakmaz sandıklarınız, bir gün size en büyük yalnızlığı yaşatır. Ve insan, bütün bunların ardından bir şey öğrenir; her arayan sizi özlediği için aramaz, her soran sizi merak ettiği için sormaz, her yanınızda duran da gerçekten sizinle olduğu için orada değildir.

Yine de siz kalbinizi taşlaştırmayın. İnsanlara duyduğunuz güveni bütünüyle kaybetmeyin. Sadece kimin hayatınızda hangi yere ait olduğunu daha iyi anlamayı öğrenin. Çünkü sevgi, birinin canı sıkıldığında başvurduğu bir liman olmak değildir. Sevgi, deniz sakinken de, fırtınalıyken de birbirini hatırlayabilmektir.