Talat Yalaz il başkanlığına seçildiğinde bir heyecan yaratmıştı.

Arkasında kimin durduğu, kimlerin desteğiyle o koltuğa oturduğu konuşuluyordu elbette. Yılmaz Büyükerşen’in, Ahmet Ataç’ın desteğinden söz ediliyordu. Fakat bütün bu siyasi hesapların ötesinde, Yalaz’ın kendisine ait bir heyecanı vardı.

Bir de hitabeti…

Kürsüye çıktığında yalnızca konuşmuş olmak için konuşmayan, söylediklerine kendisi de inandığını hissini veren bir siyasetçi görünümündeydi. Gençliğinin verdiği bir ataklık, siyasete henüz alışmamış olmanın getirdiği bir canlılık vardı üzerinde.

İnsan, alışılmış il başkanı tarifinin biraz dışına çıkabileceğini düşünüyordu.

Gelgelelim zaman geçti.

Heyecanın yerini pek de derinliği olmayan bir profesyonellik aldı. Hitabet, giderek yerini feryatlardan beslenen serzenişlere bıraktı. Siyasi iddia, kırgınlıkların, kızgınlıkların arasına sıkıştı.

Birde bizim yerel siyasetin müzmin hastalığına tutuldu; Belediye başkanına sırtını dayama alışkanlığı. Aslında il başkanlığı, belediye başkanlarının siyasi himayesinde yürütülecek bir vazife değil. Belediye başkanlarıyla iyi geçinmek başka, siyasi varlığını onların gölgesinde tarif etmek başka şeydir genellikle.

İl başkanının kendi ağırlığı, kendi sözü, gerektiğinde kendi partisinin kudret sahiplerine karşı da gösterebileceği bir iradesi olmalı.

Yalaz'da eksilmeye başlayan biraz da buydu.

Tam sönümleniyor, kendisine yazık ediyor diye düşünürken CHP'ye yönelik mutlak butlan müdahalesi gündeme geldi.

Ve Talat Yalaz yeniden göründü.

Bu kez kürsüde değil, sokağın ortasında.

Üzerinde ıslanmış gömleğiyle, biber gazının yakıcılığıyla...

Sodanın yarısını içip kalan yarısıyla gözlerine bulaşan biber gazını temizlemeye çalışırken gördük onu. O görüntü, uzun zamandır kurmaya çalıştığı bütün siyasi cümlelerden daha fazla şey anlatıyordu insanlara.

Yalaz'ın o günkü halinde, ilk seçildiği zaman hissettirdiği heyecandan bir şeyler vardı. Siyasetin konforlu tarafına değil, zahmetine talip olan birinin görüntüsüydü bu.

Fakat burada tuhaf bir meseleye dikkat çekmek istiyorum.

Talat Yalaz, sanki ancak kriz zamanlarında siyasi bir şahsiyet kazanabiliyor.

Ortalık karıştığında, gerilim yükseldiğinde, bir müdahale yahut çatışma yaşandığında kendisini gösteriyor. Sesini buluyor, sözünü buluyor, hatta siyasi cesaretini hatırlıyor.

Kriz çekildiğinde ise o canlılık da çekiliyor.

Sanki olağan zamanların siyaseten ne yapacağını bilmiyor.

Daha doğrusu, olağan zamanlarda ne yapacağı ile pek ilgilenmiyor.

Olağanüstünün bile olağanlaştığı günümüzde bu nedenle Yalaz silik bir şekilde yol alıyor.

Böyle olunca insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: Yalaz krizleri mi yönetiyor, yoksa siyasi varlığını krizlere mi borçlu?

Birincisi siyasi maharet gerektirir. İkincisi ise insanı sürekli yeni bir gerilim aramaya mahkum eder. Kriz yoksa kriz çıkarmaya teşne bir siyaset tarzı...

Hatırlayalım kongreler sürecinde hep bir krizin eşiğinden dönüldü.

O da mümkün değilse sessizlik.

Aslında il başkanı siyasetin gündelik emeği, örgütün sorunları, yerel iktidar ilişkileri, parti içindeki güç dengeleri, memleketin dertleri gibi mühim ve sürekli sorunlarla boğuşur.

Bunların hiçbiri biber gazının yarattığı kadar çarpıcı görüntüler vermez.

Fakat siyasi ağırlık da esasen burada kazanılır.

Talat Yalaz'ın ihtiyacı olan şey yeni bir kriz değil, kriz olmadığında da varlığını hissettirebileceği bir siyasi istikamet. Çünkü sürekli olağanüstü hallerden beslenen siyaset, sonunda olağan olan her şeyi küçümsemeye başlar. Olağanüstü hallerin olağanlaştığı bir memleketteyseniz üstelik… Ve insan, bir müddet sonra kendi heyecanının taklidine dönüşür.

Yalaz'ın ilk seçildiği günkü heyecanını hatırlayan biri olarak, böyle bir akıbeti hak etmediğini düşünüyorum.

Henüz vakit var.

Ama vakit de kendi kendine bir şeyleri düzeltmiyor.

Yeni Parti Genel Başkanı Özgür Özel'in babasının adı da Talat'mış.

Talat Yalaz böyle devam ederse, korkarım övünerek anlatabileceği en önemli özelliği bu isim benzerliğinden ibaret kalacak.